Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Παρέμβαση στις στάσεις για 8η Μάρτη



8η Μάρτη στο 2019; Ημέρα της γυναίκας, τι? 

Η μέρα που μας γιορτάζει η
google! H μέρα που «μοιράζουν»  λουλούδια στη δουλειά, που ακούμε «αμήχανα» χρόνια πολλά στο δρόμο, που τα μαγαζιά κάνουν ladies night και μας αφιερώνουν εκπτώσεις για καλλυντικά κι αρώματα, που οι άντρες μας κάνουν δώρο εσώρουχα και μπορεί να πλύνουν και κανα πιάτο. Ή αλλιώς μια σουρεάλ ημέρα στην πατριαρχική και καπιταλιστική καθημερινότητα.

Σήμερα δεν γουστάρουμε λουλούδια,δωράκια κι ό,τι λογής συμπεριφορές καλής θελήσεως από κανέναν. Για εμάς η πατριαρχία  είναι μια καθημερινή εμπειρία σε κάθε κοινωνικό πεδίο που βρισκόμαστε. Απ' το δρόμο, στο σπίτι, στη σχολή, στο λεωφορείο και στη δουλειά μας, δεχόμαστε τη σεξιστική βία σε κάθε της έκφανση: λεκτική, σεξουαλική, σωματική, ψυχική.  Στις κουζίνες και στα πλυντήρια βλέπουμε τις μάνες μας να καταναλώνουν τον ελεύθερο τους χρόνο μετά τη δουλειά και ξέρουμε ότι  κάποια στιγμή  θα ρθει και η σειρά μας. Στους εργασιακούς μας χώρους  ερχόμαστε αντιμέτωπες με σεξιστικά σχόλια ανωτέρων και συμβάσεις καταργούν το δικαίωμα σε μητρότητα και εργασία. Στα σύνορα βλέπουμε μετανάστριες να δολοφονούνται και δεν κουνιέται φύλλο. Ο κατάλογος είναι μακρύς και δεν περιμέναμε την 8η Μάρτη για να τον φέρουμε στη μνήμη μας.

Οι δικές μας γιορτές δεν έχουν να κάνουν να κάνουν με την εμπορευματοποίηση των αγώνων μας, και ούτε είναι μικρές επετειακές στιγμές. Για εμάς οι καθημερινές μας γιορτές είναι, όταν μας παρενοχλεί κάποιος στο λεωφορείο και ενώνονται τα βλέμματα μας με τη διπλανή, όταν στους εργασιακούς μας χώρους οι συναδέλφισσες μας, μας στηρίζουν απέναντι στα αφεντικά, επειδή ζητήσαμε τα αυτονόητα, όταν στις οικογενειακές γιορτές δεν κρύβουμε την σεξουαλικότητα μας. Όταν, όταν, όταν...

Γιορτάζουμε τις μικρές μας νίκες σήμερα και κάθε μέρα, μέχρι η πατριαρχία και ο καπιταλισμός να αποτελούν καθεστώτα που ανήκουν στο παρελθόν που τα πραγματεύονται βιβλία της ιστορίας, που θα τα έχουμε γράψει εμείς.

Σήμερα και κάθε μέρα βγαίνουμε εκεί έξω η μια δίπλα στο άλλο, χτίζουμε ενδυναμωτικές σχέσεις και κοινότητες στη βάση των έμφυλων καταπιέσεων μας, απέναντι σε όποιον προσπαθεί να μας πειθαρχήσει, απ΄τον πατέρα μας, τον γκόμενο μας, το αφεντικό μας μέχρι και το κράτος .

Καμία/Κανένα μόνη-ο της/του.

*Στηρίζουμε τα σημερινά καλέσματα, στη 13:00 και στις 18:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος γιατί θεωρούμε πως 365 μέρες τον χρόνο δεν φτάνουν για να κατεβαίνουμε στον δρόμο και να διεκδικούμε ισότητα για τα σώματα μας. Παράλληλα, επιλέξαμε σήμερα το πρωί μια μικρή προπαγανδιστική δράση στο κέντρο της Αθήνας, σε στάσεις λεωφορείων. Θέλαμε να υπενθυμίσουμε, με έναν άμεσο τρόπο, ποια είναι η θέση μας στην ελληνική κοινωνία, καθώς και ότι δεν μένουμε άπραγες όσο έχουμε η μια το άλλο.
































Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 8 ΜΑΡΤΗ

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο-κάλεσμα στην απεργιακή κινητοποίηση της 8/3  στις 13.30 & στις  18.00 στην πλατεία Κλαυθμώνος των: ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ – SABBAT- JUSTICE 4 ZAK/ZACKIE – ENΩΣΗ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ


ΑΝ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΤΕ ΝΑ (ΑΝΑ)ΠΑΡΑΓΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ


Σώματα χωρίς σημασία, ζωές ανάξιες να βιωθούν, πεδίο εκμετάλλευσης και καταπίεσης για την πατριαρχία και τον καπιταλισμό, μια σκληρή βιοπολιτική της εξουσίας από την οποία επωφελούνται καθημερινά μικρά και μεγάλα αφεντικά:

Τα σώματα αυτά είναι τα σώματα μας. Τα σώματα των θηλυκοτήτων, των γυναικών, των τρανς υποκειμένων, των ΛΟΑΤΚΙΑ+, των μεταναστριών, των αναπήρων, των προσφυγισσών, των σεξεργατ(ρι)ών. Αυτά είναι τα σώματα που βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο. Απειλούνται, κακοποιούνται, βιάζονται, δολοφονούνται. Μόνο φέτος θρηνούμε την Ελένη από τη Ρόδο, το Ζακ/Zackie, την Αγγελική στην Κέρκυρα, τις τρεις προσφύγισσες στον Έβρο (θα μάθουμε άραγε ποτέ τα ονόματά τους;) μια 32 χρονη μητέρα πριν λίγες μέρες στη Σητεία, την Έλλη και τη Μαρία στα Λεχενά. Κοινό στοιχείο όλων αυτών: ήταν θηλυκότητες. Και αυτές είναι μόνο οι περιπτώσεις που γνωρίζουμε.

Καθημερινά στην αγία ελληνική οικογένεια οι θηλυκότητες υφίστανται ψυχολογική και σωματική βία, ενώ η τοξική αρρενωπότητα κανονικοποιείται και επικροτείται. Τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ καθημερινά αντιμετωπίζουν τρανσφοβία και ομοφοβία στο σπίτι, στον δρόμο, στη δουλειά (όταν βρίσκουν), στις παρέες, στα media, στο διαδίκτυο, και επομένως στοχοποιούνται, περιθωριοποιούνται και αποκλείονται.

Στα κρατητήρια/κολαστήρια των αστυνομικών τμημάτων καθημερινά διαπομπεύονται, βιάζονται, δολοφονούνται τρανς υποκείμενα, σεξεργάτ(ρι)ες, τοξικοεξαρτημένα άτομα και μετανάστ(ρι)ες. Στα προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι μετανάστριες και οι προσφύγισσες που έχουν καταφέρει να φτάσουν μέχρι εκεί, αντιμετωπίζουν καθημερινά-μεταξύ όλων των άλλων- και τον κίνδυνο της έμφυλης βίας. Οι ανάπηρες θηλυκότητες πέρα από τον εξευτελισμό, την υποτίμηση της ύπαρξής τους και πολλές φορές την ιδρυματική βία, βιώνουν και την έμφυλη καταπίεση.

Μωρομάνες παραμένουν φυλακισμένες (παρά τις –έστω- περιορισμένες επιλογές που δίνει ο νόμος, π.χ. βραχιολάκι) , αναγκάζονται να ζήσουν έγκλειστες και να αναθρέψουν εκεί τα μωρά τους, υπό τις άθλιες συνθήκες των φυλακών, τις οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις θα αντικαταστήσουν τα εξίσου απάνθρωπα ιδρύματα, όπως αυτό που μεταφέρθηκε πρόσφατα η 3χρονη Ελένη-Ταξιαρχούλα. Στα διπλανά κελιά, γυναίκες φυλακισμένες, καταδικασμένες σε δέκα χρόνια κάθειρξη, επειδή αμύνθηκαν για να προστατεύσουν τις εαυτές τους από τους -εντός και εκτός του σπιτιού τους- κακοποιητές.

Στους χώρους δουλειάς τα αφεντικά ασκούν την κυριαρχία τους στα σώματα μας. Προσβάλλουν, παρενοχλούν σεξουαλικά, παραβιάζουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας. Δεν αναγνωρίζουν την επιλογή στη μητρότητα, μη προσλαμβάνοντας γυναίκες σε «αναπαραγωγική ηλικία», απολύοντας μητέρες ή εγκυμονούντα άτομα.

Η φτώχεια και η εξαθλίωση ως απόρροια της καπιταλιστικής κρίσης, έχουν και έμφυλο πρόσημο. Οι γυναίκες έχουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας και ελαστικής εργασίας, ενώ είναι κανόνας οι άνισες αμοιβές. Ακόμα περισσότερο οι μετανάστριες και οι προσφύγισσες καταλαμβάνουν συγκεκριμένες θέσεις στην αγορά εργασίας σε μια σύζευξη έμφυλων και φυλετικών διακρίσεων, απαξιώνονται ως οντότητες και αποτελούν το πιο κερδοφόρο κομμάτι της μαύρης, κακοπληρωμένης ή ακόμα και απλήρωτης, ανασφάλιστης εργασίας. Δεν ξεχνάμε τις δύο καθαρίστριες που βρέθηκαν καταδικασμένες και διαπομπευμένες, επειδή άλλαξαν στοιχεία από το απολυτήριο δημοτικού, σε αντίθεση με το δικαστικό και πολιτικό χάδι στον Ν. Γεωργιάδη που καταδικάστηκε σε 28 μήνες για «ασέλγεια» σε βάρος ανήλικου θύματος trafficking. Δεν ξεχνάμε ότι η δικαιοσύνη τους ζέχνει ταξική μεροληψία και ωμό μισογυνισμό!

Πίσω στα σπίτια, σ’ αυτά που το κράτος πολύ βολικά κωδικοποίησε ως «ιδιωτικό βίο», υπάρχει ένα ολόκληρο αθέατο φάσμα εργασιών που επωμίζονται κατά βάση γυναίκες. Θηλυκές φιγούρες καθαρίζουν, πλένουν, μαγειρεύουν, σιδερώνουν, πηγαίνουν το παιδί στο σχολείο, προσέχουν τους ηλικιωμένους και όλους όσους έχουν ανάγκη φροντίδας (υλικής, σωματικής και ψυχολογικής) .
 Δεν είναι φροντίδα. Είναι απλήρωτη γυναικεία εργασία. Η θηλυκοποίηση της φροντίδας είναι βασικός πυλώνας της κοινωνικής παραγωγής, όπου τα σώματα μας γίνονται πεδίο άσκησης σχέσεων εξουσίας και άντλησης υπεραξίας. Στο αλληλένδετο σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης πατριαρχίας και καπιταλισμού, τα σώματα των θηλυκοτήτων δεν έχουν αξία. Μετριούνται, όμως, σε απλήρωτες ή κακοπληρωμένες ώρες δουλειάς, σε άδικες δικαστικές αποφάσεις, σε δελτία αστυνομικών συμβάντων, σε λίστες βίας που μεγαλώνουν και μας γεμίζουν οργή.

 Σ’ όλο τον κόσμο, από την Αμερική του Τραμπ μέχρι τη Βραζιλία του Μπολσονάρο, από την Πολωνία μέχρι την Ουγγαρία, από την Ινδία μέχρι την Αργεντινή, το σύστημα δε διστάζει να δείξει ξανά το πιο αποκρουστικό του πρόσωπο. Ο φασισμός επιτίθεται στα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με μακροχρόνιους φεμινιστικούς και κοινωνικούς αγώνες
.
 Σε όλο τον κόσμο γυναίκες, θηλυκότητες, ΛΟΑΤΚΙΑ+ υποκείμενα αντιστέκονται και αγωνίζονται για έναν κόσμο κοινωνικής απελευθέρωσης.

 Στις 8 του Μάρτη βγαίνουμε στο δρόμο.

 Ακούμε τις κραυγές των τραυματισμένων, κακοποιημένων, βιασμένων, δολοφονημένων αδερφών μας για δικαίωση. Ακούμε τα βιώματα, το θυμό και τις επιθυμίες μας.

 Χτίζουμε το δικό μας φεμινισμό με το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα, με τις μεταναστευτικές κοινότητες, με τον μαχητικό αντιφασισμό, με τις οριζόντιες δικτυώσεις του εργατικού κινήματος, με τις συλλογικότητες των ανέργων και των επισφαλώς εργαζομένων.

 Η Πατριαρχία Γυναικοκτονεί
 Βγαίνουμε στους δρόμους για τις ζωές μας, για τα δικαιώματα που μας στερούν καπιταλισμός και πατριαρχία,
 Για όλες τις νεκρές αδερφές μας.
 Απέναντι σε όλα αυτά, είμαστε σε πόλεμο!

 ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ – SABBAT- JUSTICE 4 ZAK/ZACKIE – ENΩΣΗ ΑΦΡΙΚΑΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

Μικροφωνική & πορεία για το μαγαζί ''Ξενομπάτης'' Σάββατο 26/1 15:00

Στηρίζουμε την κινητοποίηση του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων για την παρενόχληση εργαζόμενης από το αφεντικό της στο μαγαζί "Ξενομπάτης".

Ακολουθεί η ανακοίνωση του σωματείου:

Το  Σάββατο 26/1 και ώρα 15.00 καλούμε σε μικροφωνική & 16.30 σε πορεία στην γειτονιά, σχετικά με το μαγαζί ''ξενομπάτης'' που βρίσκεται στην οδό Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια. η μικροφωνική θα γίνει στην πλατεία Εξαρχείων και συγκεκριμένα στην αρχή του πεζοδρόμου Θεμιστοκλέους (στο σημείο που ξεκινάει ο πεζόδρομος).

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ.

Στις 13/12/2018 και εν ώρα εργασίας, συναδέλφισσά δέχτηκε σεξουαλική
παρενόχληση από το αφεντικό της Κώστα Χαρκουτσάκη, στο μαγαζί «Ξενομπάτης»
που βρίσκεται στην οδό Θεμιστοκλέους, στα Εξάρχεια. Η συναδέλφισσα
παραιτήθηκε αμέσως μετά το συμβάν, ενώ με αφορμή αυτό παραιτήθηκαν και
άλλες 5 εργαζόμενες, με αποτέλεσμα το μαγαζί να παραμείνει κλειστό για τις
επόμενες μέρες.
Η συναδέλφισσα εργαζόταν εκεί 10 μήνες ως μαγείρισσα και αυτή δεν ήταν η
πρώτη φορά που ήρθε αντιμέτωπη με την παραβιαστική συμπεριφορά του
εργοδότη της. Πιο συγκεκριμένα, καθ’ όλο το διάστημα της εργασίας της δεχόταν
τέτοιου είδους συμπεριφορές και είχε πει πολλά ΟΧΙ, τα οποία δεν λαμβάνονταν
υπόψιν από μεριάς του, πάντα με το πρόσχημα της “φιλικής” συνεργασίας τους.
Ενημερωτικά, η συναδέλφισσα είχε αποχωρήσει ξανά από την βάρδιά της μετά από
αντίστοιχο περιστατικό που είχε συμβεί το καλοκαίρι.
Στις επόμενες μέρες μετά το τελευταίο συμβάν, το αφεντικό δεν αρνήθηκε την
πράξη του και επιπλέον είχε το θράσος να παρουσιάσει το συγκεκριμένο
περιστατικό ως μια φυσιολογική κατάσταση εντός των χώρων εργασίας.
Παράλληλα, ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρξε καμία σεξουαλική πρόθεση από πλευράς
του, αλλά ότι οι προθέσεις του και η κίνησή του ήταν φιλικές, ενώ προσπάθησε να
παρουσιάσει τον εαυτό του ως το θύμα της υπόθεσης όχι μόνο στις ίδιες τις
εργαζόμενες, αλλά και στους πελάτες και τον κόσμο της γειτονιάς.
Η εργαζόμενη κατήγγειλε το περιστατικό στην επιθεώρηση εργασίας, αλλά και στο
συνήγορο του πολίτη. Παράλληλα, όλες οι εργαζόμενες που παραιτήθηκαν από το
συγκεκριμένο μαγαζί κατήγγειλαν στην επιθεώρηση εργασίας και τις εργασιακές
συνθήκες γαλέρας, που ασφαλώς δεν έλειπαν: ανασφάλιστες ή υπο-ασφαλισμένες,
χωρίς πληρωμένα νυχτερινά, υπερωρίες, αργίες και Κυριακές. Παράλληλα οι
συνθήκες εργασίας ήταν εξοντωτικές με υπερβολικό φόρτο εργασίας, με την ευθύνη
πολλών πόστων ταυτόχρονα στην ίδια εργαζόμενη, γεγονός που δεν αποτελεί
εξαίρεση στον κλάδο μας, αλλά τον κανόνα με τον οποίο λειτουργούν τα αφεντικά,
επικαλούμενα την πρακτική της “πιάτσας”.
Όσον αφορά τις παραβιαστικές συμπεριφορές δεν μας κάνουν να πέφτουμε από τα
σύννεφα, ωστόσο εξακολουθούν να μας εξοργίζουν. Δεν ξεχνάμε αντίστοιχο
περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης (εκτός του κλάδου μας) από το αφεντικό
του φωτοτυπάδικου Fast Copy στην Στουρνάρη, στα Εξάρχεια, που καταγγέλθηκε
από εργαζόμενη το καλοκαίρι που μας πέρασε.
Οι γυναίκες εργαζόμενες, ειδικά στον κλάδο της εστίασης, πέραν του ότι πουλάμε
την εργατική μας δύναμη “οφείλουμε” να διατηρούμε μία ελκυστική εμφάνιση, ενώ
εργοδότες και πελάτες πιστεύουν ότι μπορούν να απλώσουν και χέρι πάνω μας.
Ειδικά μετά από κάποια ηλικία που η εύρεση εργασίας είναι ούτως ή άλλως πιο
δύσκολη, για μία γυναίκα είναι δυσκολότερη, γιατί ο εργοδότης θέλει να αποφύγει
το επιπλέον κόστος μίας ενδεχόμενης εγκυμοσύνης. Είναι μια συνθήκη που
αποτελεί τον κανόνα με τον οποίο οι γυναίκες έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες σε
μια πατριαρχική κοινωνία.
Η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας ωστόσο, είναι μόνο μία πτυχή της
συνολικότερης σεξιστικής και πατριαρχικής κουλτούρας. Οι γυναίκες είμαστε
αντιμέτωπες με σεξιστικές συμπεριφορές και επιθέσεις στο δρόμο, στο σπίτι, στη
δουλειά και οπουδήποτε δραστηριοποιείται η καθεμιά μας. Από τα σεξιστικά
«αστειάκια» μέχρι τη σεξουαλική κακοποίηση, το βιασμό ή και τη δολοφονία μας,
είναι ένας φαύλος κύκλος που δημιουργείται μέσα από την κουλτούρα του βιασμού
που η κοινωνία αναπαράγει και ενισχύει κατά κόρον. Ως γυναίκες, όχι μόνο πρέπει
να επιβιώσουμε, αλλά μετά οφείλουμε να καθίσουμε στη θέση της απολογούμενης
και να αποδείξουμε ότι η συμπεριφορά μας ή το ντύσιμό μας ή οι επιλογές μας δεν
ξέφευγαν από τις κοινωνικές νόρμες και δεν «προκαλέσαμε» την κατάσταση και το
θύτη μας. Στην πραγματικότητα όχι μόνο δε φέρουμε ευθύνη, αλλά ακόμα και αν
προσπαθήσουμε να αμυνθούμε, κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε και γι’ αυτό.
Διεκδικούμε την αξιοπρέπειά μας μέσα στους χώρους δουλειάς και έξω από
αυτούς. Δεν θα αφήσουμε καμία συναδέλφισσα μόνη της. Οποιοσδήποτε μάτσο,
σεξιστής και «μακρυχέρης» εργοδότης να ξέρει ότι θα μας βρει απέναντί του.
Οργανωνόμαστε, οχυρώνουμε τις αντιστάσεις μας κόντρα στην κυρίαρχη αφήγηση
που μας θέλει χειραγωγημένες, μόνες και αδύναμες.

ΟΥΤΕ ΔΟΥΛΑ,ΟΥΤΕ ΚΥΡΑ

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ.
ΜΙΣΟΣ ΤΑΞΙΚΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
ΠΟΥ ΘΕ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΧΕΡΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΘΗΛΥΚΟ.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Πορεία-παρέμβαση στη γειτονιά των Εξαρχείων.

Επιλέξαμε το μεσημέρι του Σαββάτου 12 Ιανουαρίου, να κάνουμε μια ενδυναμωτική, φεμινιστική πορεία στη γειτονιά των εξαρχείων, όπου μένουν δύο άτομα που έχουν κακοποιηθεί απ' τον ίδιο άντρα, αλλά και ο ίδιος ο κακοποιητής. Την πορεία πλαισίωσε κόσμος απ' το ευρύτερο φεμινιστικό κίνημα, μοιράστηκαν κείμενα , πετάχτηκαν τρικάκια και γράφτηκαν συνθήματα.

Η πορεία είχε δύο λόγους. Αφ' ενός τη στοχοποίηση του κακοποιητή στην ίδια την γειτονιά και τους κύκλους του, και αφ 'ετέρου την ενδυνάμωση των υποκειμένων που δέχτηκαν τη βία και συνεχίζουν και διαμένουν στην περιοχή.

 Κείμενο που μοιράστηκε







Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗ ΡΟΔΟ

Πορεία την Παρασκευή 14/12 στις 18:00 στην Καπνικαρέα από την Ανοιχτή Συνέλευση για τη Γυναικοκτονία στη Ρόδο.




https://tinyurl.com/y7kxpr75

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 20/10 ΣΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ΘΗΣΕΙΟΥ ΣΤΗ 13.00

ΣΕ ΚΑΘΕ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑΠΟΝΤΟ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ!
Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Κείμενο για τη δολοφονία του Ζακ, της Zackie Oh!

Πορεία για τη δολοφονία Ζακ , της Zackie Oh!


Στηρίζουμε την πορεία για τη δολοφονία του Ζακ, της Zackie Oh!

  Σάββατο 13/10 στις 12.00 στο Μοναστηράκι