Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Lockdown Season 2



Τους τελευταίους μήνες, οι πόλεις μας θυμίζουν εικόνες απο δυστοπικές σειρές. Βρισκόμαστε πλέον στη δεύτερη σεζόν, η οποία προμηνύεται πως θα είναι μακρόσυρτη για όλες και όλους μας. Αλλά ας δούμε λίγο κάποιες γνώριμες σκηνές και πως εμείς οι ίδιες τις ερμηνεύουμε. 

Για όσ@ συνεχίζουν να πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά η καθημερινότητα έχει πάνω κάτω το ίδιο μοτίβο: λεωφορείο - οχτάωρο - λεωφορείο. Τα λεωφορεία που πάντα αργούν είκοσι λεπτά και είναι πάντα φίσκα από τον κόσμο. Τα λεωφορεία που κουβαλούν παραβιαστικά βλέμματα και σκηνικά που έχουμε δει, ακούσει, ζήσει. Για όσ@ από εμάς δουλεύουν μαύρα, σε ιδιαίτερα, babysitting κ.α. μετακίνηση σημαίνει να βρεις τις δικαιολογίες, τα χαρτιά και τους δρόμους για να καταφέρεις να φτάσεις χωρίς να πέσεις σε μπάτσους - γιατί σίγουρα το αφεντικό δεν ψήνεται να πληρώσει ένα ενδεχόμενο πρόστιμο. Στην περίπτωση μαλιστα που οι εργοδότες σου σε ρωτάνε αν συναναστράφηκες κανεν@ το σαββατοκυριακο, πρεπει πάντα να θυμάσαι να λες “όχι, δεν βγαίνω, φοβάμαι μην κολλήσω”, μην τυχον και σε στείλουν σπίτι σου μιας και ο ιός είναι η κατάλληλη ευκαιρία για περαιτέρω επόπτευση του ελεύθερου χρόνου σου. Όσ@ είναι σε αναστολή και ανεργία, ξεκουράζονται από τις δουλειές αλλά ξυπνούν και κοιμούνται περιμένοντας το επίδομα, ελπίζοντας να ξαναμπεί και τον άλλο μήνα. Για όσ@ ψάχνουν δουλειά το αύριο είναι ακόμα πιο θολό. Για όλ@, η δεύτερη καραντίνα ξεκίνησε με συσσωρευμένη σωματική και ψυχολογική κούραση, οξυμένο άγχος και φόβο από την οικονομική αβεβαιότητα και την έλλειψη πρόσβασης στο ήδη καταρρέον σύστημα υγείας. Στη χειρότερη θέση βέβαια βρίσκονται οι μετανάστριες, για τις οποίες η μετακίνηση στην πόλη ήταν ούτως ή άλλως πιο επικίνδυνη και τώρα με όλους τους περιορισμούς και την απειλή των προστίμων, δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμη και τις πιο βασικές τους ανάγκες. 

Στη λεωφόρο όπου υπάρχει νοσοκομείο συνήθως έχει άπειρη ουρά απ’ έξω. Το ήδη ρατσιστικό και γεμάτο αποκλεισμούς ΕΣΥ έχει υποστεί και άλλες περικοπές στις παροχές που δεν αφορούν τον ιό, και συνεπώς οι συστηματικές θεραπείες γίνονται με δυσκολία, τα χειρουργεία είναι πολύ περιορισμένα, τα ραντεβού καθυστερούν. Οι ασθενείς πρέπει να κάνουν τεστ Covid πριν από οποιαδήποτε εξέταση, που σημαίνει διπλή ταλαιπωρία. Το βάρος των ελλείψεων των νοσοκομείων τόσο στην αντιμετώπιση της πανδημίας όσο και στην υπόλοιπη λειτουργία τους καλείται να καλύψει το μη επαρκές αριθμητικά υγειονομικό προσωπικό, δουλεύοντας υπερεντατικοποιημένα, με υπερεφημέρευση και ελλιπή μέτρα προστασίας.

Όταν νυχτώνει ο κόσμος έξω μειώνεται και αυτό κάνει την πόλη ακόμη πιο αφιλόξενη για εμάς. Τα στενά είναι πιο σκοτεινά και γεμάτα μπάτσους που, όλο αυτό το διάστημα, έχουν επανειλημμένα κάνει παράνομους σωματικούς ελέγχους, παραβιαστικά σχόλια, ακόμη και προσαγωγές και συλλήψεις στη βάση του φεις κοντρολ. Η εξουσία που ούτως η άλλως διαθέτουν οι μπάτσοι, αυτή την περίοδο έχει μεγεθυνθεί, καθιστώντας τους ως βασικούς εκπροσώπους της υγειονομικής διαχείρισης, τουλάχιστον στον δημόσιο χώρο. Βέβαια τα υποκείμενα που κατά βάση στοχεύει και ποινικοποιεί η αστυνόμευση, είναι άνθρωποι που και προ κόβιντ ήταν εύκολοι στόχοι, όπως μετανάστριεςες, νέοι-ες, εργάτριες-ες. 

Περασμένες εννιά λοιπόν, στο δρόμο κυκλοφορούν μόνο όσ@ δουλεύουν για να καλύψουν τις ανάγκες μιας πόλης που πεινάει και, κυρίως πλήττει, κάποι@ για μια γρήγορη βόλτα “μετακίνηση 6” με κάποιο ζωάκι και κάποι@ από εμάς που περπατάμε με λίγο πιο γρήγορη αναπνοή να πάμε να βρούμε τις φίλες. Αυτό το διάστημα που οι πολιτικές διαδικασίες βγαίνουν με το σταγονόμετρο, οι κοινωνικές μας σχέσεις είναι αυτές που μας κρατάνε όρθιες για να συζητάμε και να αναλύουμε τι μας συμβαίνει , να φροντίσουμε το ένα το άλλο, να αγκαλιαστούμε και να αγγιχτούμε για να την παλεύουμε σε αυτή τη συνθήκη. 

το σπίτι, η κακοποίηση και η ψυχική μας υγεία

Στον ιδιωτικό χώρο, δηλαδή στο σπίτι και η παραμονή ε .αυτόν, ιδιαίτερα για κοινωνικές ομάδες που αντιμετώπιζαν ήδη καταπιέσεις και αποκλεισμούς, καθίσταται αβάσταχτο. Δηλαδή, για κάποια/κάποιο που αναγκάζεται να μείνει και να μοιραστεί όλες αυτές τις ατελείωτες μέρες και ώρες σε ένα διαμέρισμα με τον σύντροφο/σύζυγο/γονιό κακοποιητή, η συνθήκη του εγκλεισμού δεν παρέχει και πολλά διέξοδα. Πολλές γυναίκες ή άτομα, παιδιά που κακοποιούνται λεκτικά ή σωματικά εντός της οικίας πλέον γίνεται πιο δύσκολο να μιλήσουν για αυτό, να το επικοινωνήσουν σε κάποιο άτομο, να ζητήσουν ή να δεχθούν βοήθεια. Τρανταχτό παράδειγμα, εν μέσω του 1ου κύματος και μέχρι τώρα οι κακοποιήσεις γυναικών και οι γυναικοκτονίες, συνεχίζονται, εντείνονται και αποσιωπώνται. Επίσης, η ψυχική υγεία αυτό το διάστημα, έχει στοιχίσει με διαφορετικό τρόπο σε όλ@ μας. Ο εγκλεισμός σ’ ένα σπίτι, με την τηλεργασία που τον συνοδεύει, τα προβλήματα της κακοποίησης εντός οικογενειακό περιβάλλοντος, αλλά ακόμη και η απλή καθημερινή τριβή με συγκεκριμένα άτομα, μας έχει φέρει στα ψυχικά μας όρια. Σε συνδυασμό με την έλλειψη κοινωνικότητας και την αυξανόμενη αστάθεια που όλα βιώνουμε κοινωνικά και εργασιακά, μας τρομάζει το τι θα αφήσει πάνω μας αυτή η συγκυρία, όταν και όποτε τελειώσει.

ποια είναι η δικιά μας θέση

Η συνθήκη της πανδημίας, με τον κίνδυνο αυτής για την δημόσια υγεία, έχει αποτελέσει μέχρι στιγμής το εφαλτήριο όχι μόνο για την καθημερινή αστυνόμευση αλλά και για την συστηματική ποινικοποίηση διαδηλώσεων. Έτσι χέρι χέρι με την εκδίωξη κόσμου από πλατείες και πάρκα πηγαίνει και η αστυνομική καταστολή πορειών και πολιτικών συγκεντρώσεων, όπως έγινε την 17 Νοέμβρη και την 6 Δεκέμβρη. Συγκεκριμένα πλέον, μετά το άνοιγμα των καταστημάτων, οι νέες απαγορεύσεις που διακηρύττει η κυβέρνηση, π.χ η απαγόρευση της συνάθροισης άνω των 100 ατόμων, αφορά τους ‘πάντες’, πέραν των καταναλωτών. Δεν θεωρούμε πως αυτή η κρατική στρατηγική στοχεύει μόνο τις κοινωνικές αντιστάσεις που προκύπτουν το τελευταίο διάστημα. Σίγουρα όμως, γνωρίζοντας το ελληνικό κράτος στο πετσί μας τόσα χρόνια, και παρατηρώντας μια μια τις διατάξεις και τον πολιτικό λόγο περί ‘ατομικής ευθύνης’, ‘μένουμε σπίτι΄, ‘δημόσια υγεία’, είμαστε σίγουρα υποψιασμένες για το τι σκοπό έχουν αυτά τα μέτρα, και πόσο δεν μας προφυλάσσουν, αλλά αντίθετα μας ετοιμάζουν ένα δυσοίωνο αυριανό εργασιακό μέλλον με θεσπισμένα 10ωρα και απλήρωτες υπερωρίες, όπως ορίζει το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να περάσει η κυβέρνηση εν μέσω πανδημίας.

Όσο και να ζοριζόμαστε δεν θέλουμε να επικρατήσει η κανονικότητα του ζόφου. Έχουμε απόλυτη συνείδηση πως αυτού του είδους η κρατική διαχείριση των απαγορεύσεων, στελεχώνει απλώς με ακόμη πιο δυστοπικό τρόπο την συνθήκη της πανδημίας και μας σημαδεύει με όλου τους τρόπους, έμφυλα, εργασιακά, κατασταλτικά.

Αντιλαμβανόμενες λοιπόν την πραγματικότητα την οποία ζούμε, δεν πρόκειται να υπακούσουμε και να χωρέσουμε την κοινωνικότητα και τις επιθυμίες μας σε έξι κωδικούς. Στηρίζουμε και φροντίζουμε η μια το άλλο, έχουμε ανοιχτές τις κεραίες μας για τυχόν κακοποιητικές συμπεριφορές από τα σκοτεινά δρομάκια, μέχρι τα διπλανά διαμερίσματα. Οικειοποιούμαστε όσο μπορούμε μόνες και μαζί κάθε σπιθαμή δημόσιου χώρου και συμμετέχουμε σε πορείες ,διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις.

της καθημερινότητας να σπάσουμε τον τρόμο
 στον δρόμο και στο σπίτι ποτέ κανένα μόνο


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κείμενο & αφίσα με αφορμή την τροποποίηση της διάταξης περί βιασμού.

ΕΙΤΕ ΑΝ ΛΕΩ ΟΧΙ, ΕΙΤΕ ΑΝ ΣΙΩΠΩ ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΕΣ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΝΑΙΝΩ Από την 6 η Μάρτη, βρεθήκαμε να παρακολουθούμε μια σειρά άρθρων στα media σχετικά με το ζήτημα του βιασμού. Συγκεκριμένα: στο πνεύμα των διαβουλεύσεων για «προοδευτική» τροποποίηση μιας σειράς διατάξεων του ποινικού κώδικα, συζητιέται μια απόπειρα αλλαγής του άρθρου 336ΠΚ για το έγκλημα του βιασμού. Ξεκινώντας συνεπώς από τη βάση του ότι είμαστε σταθερά και εξαιρετικά καχύποπτες/α κι εχθρικές/α για το πώς ο Ποινικός Κώδικας, τα δικαστήρια, τα media σκιαγραφούν και οριοθετούν την κουλτούρα του βιασμού και τις επιθέσεις στα σώματά μας, θα κάνουμε μια απόπειρα να εξηγήσουμε, τι προτείνεται, τι μας αφορά και πως μας σημαδεύουν γι’ ακόμα μια φορά. Ο νέος ορισμός που τίθεται προς διαβούλευση, ουσιαστικά μας λέει πως για να στοιχειοθετηθεί βιασμός, προυπόθεση είναι να κινδυνεύσει η ζωή και το σώμα μας, χωρίς να λαμβάνει υπόψη άλλα μέσα εξίσου απειλητικά που μπορεί αν μην εμπεριέχουν φυσική βία, αλλά εξαναγκασμό μέ

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ

Τη παρασκευή 29/6, 12 το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε πορεία στη γειτονιά της Κυψέλης. Αφορμή ήταν ένα περιστατικό σεξιστικής βίας που δέχθηκε φιλη/συντρόφισσα στο  δρόμο. Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε στη γειτονιά. ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΕΙ Πριν λίγες μέρες, στην Κυψέλη, Παξών και Σπετσών, μια φίλη αντέδρασε στα παραβιαστικά βλέμματα και σχόλια ενός τύπου, με αποτέλεσμα εκείνος να περάσει με μεγάλη άνεση από τα ψιτ κούκλα στις βρισιές ενώ τελικά κατέβηκε από το μηχανάκι του και την χτύπησε. Όσο εκείνη υπερασπιζόταν την εαυτή της, κανένας περαστικός, ούτε οι θαμώνες του ΟΠΑΠ στη γωνία δεν αντέδρασαν, απλά στεκόντουσαν και κοιτούσαν. Το μόνο άτομο που αντέδρασε στο σκηνικό, μία κοπέλα, που έτυχε να περνάει. Το περιστατικό αυτό δεν είναι τυχαίο, δεν είναι μεμονωμένο, δε συμβαίνει μόνο στην Κυψέλη. Αντίθετα, τα ψιτ, τα σχόλια, τα βλέμματα, τα χουφτώματα, όλων των ειδών οι παραβιαστικές συμπεριφορές, είναι μια φυσικοποιημένη καθημερινότητα πο