BRA-STARDS

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια συνοπτική αποτύπωση των λόγων αυτοδιάλυσης της γυναικείας μας ομάδας Bra-stards που θα θέλαμε να επικοινωνήσουμε στο ευρύτερο ανταγωνιστικό και κυρίως στο αυτόνομο φεμινιστικό κίνημα. Οι Bra-stards ξεκίνησαν το 2012 με βασική αφορμή την άθλια συνθήκη της σύλληψης και της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών από τον τότε υπουργό υγείας, Λοβέρδο και την κυβέρνηση Παπαδήμου. Εκείνη τη περίοδο οι φεμινιστικές και queer συλλογικότητες, τουλάχιστον στην πόλη της Αθήνας, όπου και δραστηριοποιούμασταν δεν ήταν πολλές, και αντίστοιχα ο πολιτικός λόγος που αρθρωνόταν σε θέματα έμφυλης διάστασης χρειαζόταν μια περαιτέρω ανάπτυξη. Παράλληλα, η δική μας εμπειρία από μικτές συνελεύσεις όπου συμμετείχαμε και βλέπαμε την αναπαραγωγή πατριαρχικών προτύπων, τη φίμωση και απαξίωση των γυναικών και λοατκι υποκειμένων, μας ώθησε να φτιάξουμε μια άλλου τύπου διαδικασία, που να χώραγε και εμάς, τις ανάγκες και τις πολιτικές μας. Θέλαμε μια διαδικασία που θα μας ενδυνάμωνε και...

Αφίσα που κολλιέται στις γειτονιές της Αθήνας σχετικά με την πληθώρα καταγγελιών στον δημόσιο λόγο. fb

pdf Τους τελευταίους μήνες, οι πόλεις μας θυμίζουν εικόνες απο δυστοπικές σειρές. Βρισκόμαστε πλέον στη δεύτερη σεζόν, η οποία προμηνύεται πως θα είναι μακρόσυρτη για όλες και όλους μας. Αλλά ας δούμε λίγο κάποιες γνώριμες σκηνές και πως εμείς οι ίδιες τις ερμηνεύουμε.  Για όσ@ συνεχίζουν να πηγαίνουν κανονικά στη δουλειά η καθημερινότητα έχει πάνω κάτω το ίδιο μοτίβο: λεωφορείο - οχτάωρο - λεωφορείο. Τα λεωφορεία που πάντα αργούν είκοσι λεπτά και είναι πάντα φίσκα από τον κόσμο. Τα λεωφορεία που κουβαλούν παραβιαστικά βλέμματα και σκηνικά που έχουμε δει, ακούσει, ζήσει. Για όσ@ από εμάς δουλεύουν μαύρα, σε ιδιαίτερα, babysitting κ.α. μετακίνηση σημαίνει να βρεις τις δικαιολογίες, τα χαρτιά και τους δρόμους για να καταφέρεις να φτάσεις χωρίς να πέσεις σε μπάτσους - γιατί σίγουρα το αφεντικό δεν ψήνεται να πληρώσει ένα ενδεχόμενο πρόστιμο. Στην περίπτωση μαλιστα που οι εργοδότες σου σε ρωτάνε αν συναναστράφηκες κανεν@ το σαββατοκυριακο, πρεπει πάντα να θυμάσαι να λες “όχι, δεν βγαίν...

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ZACKIE ΚΥΡΙΑΚΗ 18.ΟΟ ΓΛΑΔΣΤΩΝΟΣ/ΠΑΤΗΣΙΩΝ. ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΑΣ Εξαιτίας της ισχύος των νέων περιοριστικών μέτρων για υγειονομικούς λόγους, από τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου, και επειδή μας ενδιαφέρει να αισθάνονται όλα τα άτομα ασφαλή, η συγκέντρωση-πορεία για την επέτειο της δολοφονίας του Ζακ/της Zackie μεταφέρεται για την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου στις 6 το απογευμα στη Γλαδστωνος/Πατησίων. Φοράμε μάσκες, προσέχουμε το ένα το αλλο και όλα μαζί δυναμώνουμε τη φωνή μας, απαιτώντας δικαιοσύνη. #Justice4ZakZackie  

έργο της taijin kyofusho για το περιoδικό tantrum. στο δρόμο  για το  σπίτι  θέλουμε  να είμαστε  ελεύθερες  όχι γενναίες

Suzan Stryker Αναδημοσίευση αποσπάσματος  από το "ΠΟΙΟΣ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ" της Jacqueline Rose στο περιοδικό tantrum.

Σκέψεις πάνω στην ταινία "I spit on your grave" από sickboy.

Στίχοι της Λου στο περιοδικό tantrum

Ένα δοκιμαστικό σε ένα στούντιο:  ένα από τα βιωματικά κείμενα που βρίσκονται στο περιοδικό tantrum. και  εδώ  θα βρείτε τη στήλη βιωματικών κειμένων που είχε δημιουργηθεί παλιότερα στο blog και λίγα λόγια από μας για το βίωμα. 

Είμαστε εδώ και είμαστε πολλές : ένα από τα βιωματικά κείμενα που βρίσκονται στο περιοδικό tantrum. και  εδώ  θα βρείτε τη στήλη βιωματικών κειμένων που είχε δημιουργηθεί παλιότερα στο blog και λίγα λόγια από μας για το βίωμα. 

Το παρακάτω κείμενο μπορείτε να το βρείτε στο τεύχος 0 του περιοδικού Tantrum. Επίσης σε pdf εδώ . Λίγα λόγια για τις γυναικοκτονίες από μια φεμινιστική σκοπιά Τι είναι οι γυναικοκτονίες; Τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τι ιδιαίτερα χαρακτηριστικά έχει αυτό το φαινόμενο; Πώς αναπαρίσταται στα Μ.Μ.Ε.; Τι σημαίνει για εμάς με λίγα λόγια, αυτός ο νεοεμφανιζόμενος όρος και γιατί χρειάζεται να διακριθεί από άλλου τύπου δολοφονίες; Εδώ θα μιλήσουμε για όλα αυτά, ως ένα ζήτημα κεντρικής σημασίας για το φεμινιστικό κίνημα. Κατά καιρούς σε διάφορες παγκόσμιες ημέρες μνήμης ενάντια στη βία κατά των γυναικών, γίνεται αναφορά στην κατεξοχήν αιτία θανάτου των γυναικών στον Δυτικό κόσμο: τη δολοφονία τους από κάποιο άντρα. Ο όρος γυναικοκοκτονία ο οποίος άρχισε να χρησιμοποιείται τη δεκαετία του '80 και να αναγνωρίζεται ως τέτοιος από επίσημους φορείς, ΜΚΟ κλπ, φαίνεται να απουσιάζει και να αποσιωπάται από την κοινωνική σφαίρα. Τα τελευταία χρόνια, πολλές από εμάς προσπαθούμε να κεντρικοπο...

Ως ομάδα θεωρούμε σημαντικό στη φάση αυτή να γίνονται δημόσια εγχειρήματα, που προωθούν την έμφυλη και queer ορατότητα, σε κάθε συγκυρία. Ανυπομονούμε να βρεθούμε και να διεκδικήσουμε μαζί την ελεύθερη ύπαρξη μας στο δρόμο. Παρακάτω αναδημοσιεύουμε το κάλεσμα της πορείας Πορεία Παίρνουμε πίσω τους δρόμους / Demo let's Take back the streets Παρασκευή 8 Μαίου 2020 στις 21.00 πλατεία Αγ. Γεωργίου, Κυψέλη

Να μυρίζετε όμορφα. Να είστε καθαρές. ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΩΜΑΤΕ .:  ένα από τα βιωματικά κείμενα που βρίσκονται στο περιοδικό tantrum. και εδώ θα βρείτε τη στήλη βιωματικών κειμένων που είχε δημιουργηθεί παλιότερα στο blog και λίγα λόγια από μας για το βίωμα. 

Tantrum σημαίνει. Ξέσπασμα. Συναισθηματική έκρηξη. Σημαίνει θυμό, οργή, απόγνωση. Ουρλιαχτά &πνιγμένη φωνή. Tantrum για όλα. Tantrum για τίποτα. Για όσους εκεί έξω νομίζουν πως το σώμα, το μυαλό, η ψυχή, η φωνή μας τους ανήκει. Για τις αδερφές μας που χάθηκαν. Tantrum για όσα μας έχουν κλέψει. Tantrum για τις ίδιες μας τις εαυτές. Tantrum για όσα έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας κι όσα ποτέ δεν καταφέραμε να ξεστομίσουμε. Κανείς δεν δίνει σημασία στις «τσιρίδες». Ε; Σας ενοχλούν ε; Είναι παιδιάστικε; Είναι ένα χωρίς νόημα πείσμα, ε; Τιτλοφορείται από άλλους, από ειδικούς, από «γνώστες» σαν μία ακόμα «συναισθηματική διαταραχή». Τιτλοφορείται ως νεύρωση. Συναισθηματική υπερφόρτωση. Τιτλοφορείται σαν παρελκόμενο «της θηλυκής μας υστερίας». Σε αυτήν την κοινωνία την πατριαρχική. Κάθε tantrum. Κάθε έκρηξη που μένεται, που συνέβη χίλιες φορές, που δεν εκδηλώθηκε ποτέ. Κάθε δική μας συναισθηματική οργή είναι συνείδηση. Είναι λέξεις, εικόνες στο μυαλό και στο χαρτί. Είναι τα σ...

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε σε pdf εδώ Επιλέξαμε στο παρόν κείμενο να κάνουμε ανάλυση συγκυρίας για την περίοδο από το 2012 (όπου και συγκροτηθήκαμε), μέχρι και την Άνοιξη του 2019, θέλοντας να αποδώσουμε κάποιες αιχμές που άπτονται της φεμινιστικής μας σκοπιάς και εμπειρίας.

ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ: ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ Ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές, η αλήθεια είναι. Η καθημερινότητα μας έχει αλλάξει εντελώς κι εμείς δεν βολτάρουμε πια άσκοπα, δεν πάμε δουλειά ή δουλεύουμε μέρα νύχτα μέσα από ένα δωμάτιο, δεν μπορούμε να βρεθούμε στον δρόμο όπως πριν. Κράτος και μπάτσοι επιβάλλουν το νόμο και την τάξη στο όνομα του αόρατου εχθρού που τον ονομάζουν κορωναϊό. Και βαφτίζεται εχθρός, γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορεί να κηρυχθεί και ο πόλεμος. Αφού είμαστε σε πόλεμο, δικαιολογούνται τα πάντα, δικαιολογείται η άνευ όρων καταπάτηση όλων των δικαιωμάτων μας, δικαιολογείται η βία και η αυθαιρεσία πάνω στα σώματα όσων κυκλοφορούν. Μέσα σε όλο αυτόν τον πανικό και τη διασπορά του φόβου, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να προστατέψουμε και να φροντίσουμε η μία το άλλο. Συνειδητοποιούμε για άλλη μία φορά, ότι είμαστε εμείς, τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, αυτά που κινδυνεύουν, είμαστε αυτ@ που αποκλείονται από την πρόσβαση στην υγεία και η...

Ως brastards εγκαινιάσαμε μόλις τη σελίδα μας στο facebook. https://www.facebook.com/brastards/ Η σελίδα μας εγκαινιάζεται εν μέσω μιας πολύ ιδιαίτερης συγκυρίας. Παρότι σαν ιδέα υπήρχε στο μυαλό μας πολύ καιρό τώρα, η δημιουργία της έμπαινε πάντα σε δεύτερη μοίρα καθώς μας προλάβαινε η καθημερινότητα και η επικαιρότητα. Οι νέοι περιορισμοί, όμως, μας έχουν αναγκάσει να είμαστε μακρυά η μία από την άλλη, και μας εμποδίζουν από το να βρισκόμαστε και να λειτουργούμε με τους τρόπους που το κάναμε πριν. Αυτό μας έκανε να δούμε ότι είναι σημαντικό, στα πλαίσια της κοινωνικής αποξένωσης που μας επιβάλλεται, να βρούμε περισσότερα μέσα να υπάρχουμε η μία στη ζωή της άλλης, και να διευρύνουμε το πώς ερχόμαστε σε επαφή με κόσμο που θέλουμε και θέλει να είναι κοντά μας. Το κενό αυτό ελπίζουμε να συμπληρώσει σε έναν μικρό βαθμό μια σελίδα στην οποία θα μοιραζόμαστε σκέψεις και προβληματισμούς πάνω σε ζητήματα που μας αφορούν κι ενδιαφέρουν. Αποφασίσαμε, ακόμη, ότι αφού η διανο...

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο-κάλεσμα της Ανοιχτής Συνέλευσης για τον ΖΑΚ/ τη ZACKIE που καλεί στην πορεία το Σάββατο 21 Σεπτέμβρη στις 14:00 στην οδό Γλάδστωνος για τη Zackie Oh/ Ζακ Κωστόπουλος  που δολοφονήθηκε βάναυσα από ιδιοκτήτες και μπάτσους πέρυσι στην οδό Γλάδστωνος.  Ένας χρόνος χωρίς δικαιοσύνη. Ένας χρόνος αγώνα Στις 21 Σεπτεμβρίου συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που ο φίλος μας ο Ζακ, η αδερφή μας η Zackie δολοφονήθηκε άγρια από ιδιοκτήτες και αστυνομικούς στην οδό Γλαδστωνος μπροστά σε δεκάδες καλωδιωμένα φαντάσματα που δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν αυτή τη βαρβαρότητα. Πέρασε ένας χρόνος με ψέματα, προσβολές και τυμβωρυχίες. Ο Ζακ, περήφανο μέλος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, οροθετικός, genderqueer, drag queen, αντιφασίστας και μαχητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δολοφονήθηκε από όλα αυτά που πολεμούσε όσο ζούσε. Από τον κοινωνικό εκφασισμό, το ρατσισμό, την ομοφοβία, τη θεσμική βία και την κοινωνική απάθεια. Πρώτα στην κοινωνική αρένα της Γλά...

Αφίσα για τη δολοφονία της μεταναστριας εργατριας Γκαϊανέ Καζαρτιάν.

Το προηγούμενο Σάββατο η μετανάστρια    Γκαϊνέ Κασαρτζιάν από την Αρμενία έχασε τη ζωή της στην προσπάθεια της να διαφύγει από την αστυνομία. Η    Γκαϊνέ Κασαρτζιάν εργαζόταν ως αποκλειστική νοσοκόμα χωρίς όμως να έχει άδεια ή χαρτιά. Όταν αυτό έγινε αντιληπτό πάνω στον πανικό να διαφύγει πήδηξε από το μπαλκόνι και έχασε τη ζωή της. Με αφορμή ακόμα ένα τραγικό γεγονός της ομηρίας που βιώνουν μετανάστ@ χωρίς χαρτιά η Athens Voice έβγαλε και πάλι όλο το ρατσιστικό της βόθρο, διακωμωδωντας το γεγονός για να κάνει μικροπολιτική. Φυσικά και άλλα ΜΜΕ όπως TVXS δεν έχασαν ευκαιρία και ανέφεραν ότι επέλεξε να αυτοκτονήσει. Αποσιωπώντας τη ρουφιανιά των συναδέλφων της και τις συνέπειες που επιφέρει η σύλληψη ατόμου χωρίς χαρτιά, όπως η απέλαση.   Δεν ήταν λοιπόν επιλογή , ούτε αυτοκτονία, ούτε κάποιου είδους αστείο.  Ήταν το αδιέξοδο και ο πανικός που επιφέρει η παρανομοποιημένη εργασία σε πολλές μετανάστριες και μετανάστες. Ήταν μια ακόμα δολοφο...